Mindfit? Of toch beter heartfit?!

Inleiding

Dimence, groot onderdeel van de GGZ, profileert zich als mindfit. Nu snap ik ook waarom hun gespecialiseerde zorg de plank misslaat? Ze denken mensen tussen de oren, dus in de mind, beter te maken. Not! Ze maken mensen gekker en gekker. Owh…vandaar die lange wachtlijsten? Jep…je kunt mensen pas beter maken als je patiënten in hun hart laat kijken. Maar met zoveel medicatie maak je mensen ‘minddood’ i.p.v. mindfit. Ik ga een poging wagen uit te leggen waarom ik heb ervaren dat de GGZ verre van gespecialiseerd is. En er komt nog bij dat de medicatie is gespecificeerd op mannen. Dus niet alle werkzame stoffen werken bij vrouwen. Ik heb gemerkt dat de medicatie die ik krijg weliswaar de dopamine aanmaak stopt, maar verder kon ik gelukkig gewoon mijzelf blijven. Weet je hoe dat komt? Ik heb zowel mannelijke als vrouwelijke hormonen (ook wel energie genoemd). Het enige wat ik er nu over kan zeggen, is dat mensen die zich zowel mannelijk als vrouwelijk voelen, dat díe mensen het dichtst bij zichzelf staan, omdat ze in balans zijn. Deze mensen hebben zogezegd het beste van 2 werelden. De maatschappij haalt deze mensen úit balans. Maar deze mensen zijn mentaal ontzettend sterk, omdat ze iets van beide werelden hebben. Ooit ga ik er meer over vertellen. De wereld is daar nog niet klaar voor…

Hoe werkt de mind?

De mind, het brein, bevind zich BUITEN het lichaam. Het brein is níet hetzelfde als de hersenen. Het brein is energie. En het brein is bewustzijn. En energie vliegt rond in het universum. En energie raakt ook andere energieën aan, zowel positieve als negatieve energieën. Daarom is het zo belangrijk om een klik te hebben met jou arts of therapeut of begeleider of…noem de hele rits aan ‘gespecialiseerde’ mensen maar op. Ik weet het, ik generaliseer nu even. Maar neem maar van mij aan dat de meeste zorgenden in de psychiatrie (nu nog) niet geschikt zijn om te zorgen op zo’n manier, dat de patiënt er écht baat bij heeft. En de mensen die dat wel kunnen, weten dat niet elke collega geschikt is. En wat gebeurt er dan? Ze worden ontmoedigt om wél hun best te doen. Is mijn ervaring…Al zitten er ook goede hulpverleners tussen! Maar die leren de verkeerde dingen op school. Bewustzijn is namelijk niet te meten voor de wetenschap, zo lijkt het.

Maar goed, de mind…ons ego zit ons te vaak in de weg. We gaan aannames doen. Een hoogsensitief persoon (HSP) voelt vaak intuïtief aan dat iets wel of niet goed voor diegene is. Maar HSP-ers zijn ook binnenvetters. Vooral omdat ze zich onbegrepen voelen. Door bekenden vooral én door zorgmedewerkers. Ze voelen zich niet gezien. Maar hoe kan dat als ze zich niet uiten? Hun brein wordt niet geprikkeld. Dimence denkt het te proberen door alleen een bed en eten te geven in de klinieken en goedemorgen te zeggen, de deur open te doen, vrijheden te geven, een dossier, gebaseerd op observatie, op te stellen. Maar een gesprek over trauma? Nope! Pas als je er verdrietig bij loopt gaan ze met je praten, althans sommigen. Een brein kan alleen beter worden als het gevoed wordt vanuit hart en ziel. Een brein heeft geloof, hoop en liefde nodig. Dat kan alleen als zorgmedewerkers op zoek gaan naar de oorzaken van waarom het brein niet goed functioneert. Dus waar liggen de wortels van het probleem? En laat het nou zo zijn dat een psychiater en kliniekmedewerkers daar (blijkbaar?) niet voor opgeleid zijn. Die weten alleen maar hoe een brein minddood te maken door verdovende medicatie.

Heartfit

Tsja, hoe maak je een persoon heartfit? Het hart is een spier. Die moet getraind worden. Dat doe je o.a. door het hart te laten kloppen. Letterlijk en figuurlijk. Met figuurlijk bedoel ik dat het leven van een persoon moet kloppen. Oftewel: de vrijheid om jezelf te mogen zijn. Maar in mijn geval is mezelf zijn ‘gevaarlijk’. Want mensen begrijpen mijn goede liefdevolle bedoelingen niet en omdat ik anders ben dan ‘de rest’ snappen mensen mij niet en heb ik het label manisch psychotisch en bipolair gekregen. Maar in werkelijkheid ben ik een passievol mens die staat voor de kennis die zij heeft over psychiatrie en durf ik af te wijken van wat men als normaal ziet. Is dat een reden om iemand weg te stoppen in kliniek na kliniek? Of mag ik gewoon keitrots op mijzelf zijn, omdat ik dat aandurf???

Mijn hart staat in vuur en vlam. Voor de minder bedeelden en de zogenaamd psychisch gestoorde mensen. Ze worden gestoord(er) gemáákt, met name door de GGZ. Er zit een heel groot verdienmodel achter. Zelfs uitgesproken door zorgmedewerkers!! Echt corrupt én misdadig. En ik ga dat aantonen. Ik voel me keihard gesteund door mijn ziel én het universum. Want ik kan het niet meer aanzien…Ik heb zelf kunnen meten dat mijn aanpak werkt. Gewoon iemand zien, aanhoren, aanvoelen en (aan)raken. Maar als een zorgmedewerker dit ook zélf nodig heeft (en in vele gevallen is dat zo) dan komt er een schild ter bescherming. En als er 2 schilden tegenover elkaar staan, zonder een zwaard om er doorheen te breken, dan komt er geen winnaar uit de strijd. En des te langer deze strijd duurt des te verstorender iemand geraakt. Mooi…denkt de GGZ…des te langer in ‘zorg’, des te meer verdienen we eraan. Ben ik een zuurpruim die ff haar gram wil halen?? Neeeeee!! Ik wil ze helpen om de juiste weg naar gespecialiseerde zorg te bieden. Want er zijn nog veel te veel mensen die wachten op échte hulp, voordat het te laat is. Is het niet zo dat de cijfers van zelfmoord stijgen? Dat is écht niet nodig. Ik kan mensen helpen door zelfs maar 1 minuut met ze te praten. Ik heb meegemaakt dat een patiënt een gruwelijke spuit kwam halen. Waarvan zelfs de receptioniste zei: “ja daar zijn ze hier goed in” (!). Ik zei alleen maar tegen hem: ‘wil je mij 1 ding beloven? Blijf op je eigen pad lopen!”. Ik liep weg en hoorde hem nog zeggen: “I love you”. 1 minuut mensen…Maar ik kan niet zelf iedereen redden. Ik heb daar de GGZ voor nodig. En zij hebben mij nodig. 1 kliniek durfde mij te bedanken voor wat ik heb betekend voor de patiënten en complimenten gegeven. Een andere kliniek daarentegen? Die heeft nog verschrikkelijk veel te leren. En ik weet door uitspraken van de patiënten dat ze het daar HELEMAAL mee eens zijn. Heel triest…Maar ik heb mij toentertijd teruggetrokken op mijzelf in deze kliniek. Voor eigen lijfsbehoud, want ook ík wil wel graag ontslag. Omdat ik het verdiend heb. Dat kan helaas alleen door depressief te worden in mijn hoofd, want anders laten ze mij niet gaan. Dus mijn hart moet ik even uit zetten…Al zit die ALTIJD op de goede plek. En klopt het voor íedereen. Maar ook ík heb grenzen…

Gezonde voeding verbind

Ik heb bij mijzelf gemerkt dat voeding enorm belangrijk is. Doordat bij mij balans is in ziel, hart en ego (me, myself and i) en ik in contact sta met het universum (of de ziel, wat voor jou fijner klinkt), word ik geholpen de juiste voeding binnen te krijgen. Althans…voordat ik weer opgenomen werd. Ik deelde met mijn familie dat ik 9kg was afgevallen in 7 maanden. Ipv complimenten, want zo gek is dat toch niet, werd ik weer verplicht om mezelf op te laten nemen in de kliniek. Juist door deze gebeurtenis, ben ik in een spirituele emergency beland. Het feit dat niemand mij begreep zorgde ervoor dat ik mezelf tijdelijk verloor in een hogere staat van bewustzijn. Dit was ter bescherming om het grote verdriet te verdragen van niet begrepen worden. Maar dat heeft mij wel de mogelijkheid gegeven om tijdens mijn laatste opname 7 ebooken te schrijven. Stapsgewijs wil ik deze delen met de wereld, want de wereld is er nu klaar voor. En ik ben nog lang niet klaar met schrijven…

In klinieken zag ik medewerkers die ik steeds ongelukkiger zag worden. Zij werden niet begrepen door de collega’s en trokken zich terug. 1 man zal mij altijd bijblijven. Hij is net zo uniek en eigen als dat ik ben. Ik heb dat gezien en heb met hem een goed gesprek gehad. Ik móest hem raken, zowel mentaal als fysiek (gewoon door een arm in te steken tijdens een wandeling), want hij heeft zo verschrikkelijk veel goede kennis! Ik ben weggegaan uit de kliniek én 5 weken later weer opgenomen. En warempel, hij heeft zichzelf weer teruggevonden en is samen met de patiënten lekkere en gezonde dingen klaar gaan maken. Daar maakt mijn hart écht een sprongetje van! Loon naar werken…enorm waardevol. Dan weet ik weer waarom ik van het universum de opdracht heb gekregen om mensen aan te raken en ten goede te veranderen.

Deze medewerker vond weer zijn vuurtje terug. En ik zag hem soep maken met een patiënt en dezelfde dag een gezonde cake maken met 3 patiënten. Ze mochten iets waardevols doen, SAMEN. Och, wat zag ik dat graag. En ik mocht zelf in een kliniek 2x koken. Dat gebeurde nooit. Waarom mensen niet motiveren iets voor zichzelf te doen? Dan kun je jezelf van waarde maken. En dat kan iemand heartfit en dáárna mindfit maken. 

Ons zielendoel

Waarom we hier op aarde zijn? Om het licht te kunnen zien. Maar daarvoor moeten we eerst pijnen lijden zodat ons hart ons naar onze Ziel kan leiden. En in de Ziel liggen ALLE antwoorden. Zowel van wat ons in dit leven is overkomen, in vorige levens en van wat we hebben meegekregen in ons DNA van onze voorouders. Klinkt dat te spiritueel? Nou, ik zal verklappen dat we allemaal SPIRIT zijn. En als je er klaar voor bent, dan word je wakker. In dit leven óf een volgend leven, waar dat ook zijn mag. De meeste mensen die in een psychiatrische kliniek verblijven, zijn heel erg HSP, zoals eerder geschreven. Die mensen zijn eigenlijk CRAZYWISE en hebben maar heel weinig nodig om wakker en gezond en heartfit te worden. En daarna kunnen ze pas mindfit worden. Ik weet hoe ik dat moet doen en ik wil dat leren aan de GGZ. Maar dan moeten zij wél het verdienmodel opgeven!! Ik ik ga me daar hard voor maken…En de protocollen aanpassen. Daarover in een later stadium meer.

95% is onderbewustzijn en 5% is bewustzijn. De meeste triggers komen voort uit ons onderbewustzijn. Ik ben van mening dat opties van gerichte en gespecialiseerde hulp haptonomie, regressietherapie en holistische therapie zijn. Dus niet in eerste instantie de psychiater. Vooral niet, want ik heb hele slechte ervaringen met alle psychiaters die mij zogenaamd ‘geholpen’ hebben. Die zou pas aan bod moeten komen als deze 3 opties nog steeds niet werken. Medicatie hoort maar tijdelijk te zijn, want verdoven helpt de patiënt uiteindelijk nooit. Oepsie…te weinig verdienen…maar ik zie verdienen als iets wat terecht moet zijn. En jij??

De belangrijkste pioniers

Dr. Stanislav Grof: Dit is een beroemde psychiater die de term ‘spiritual emergency’ (spirituele crisis) bedacht. Hij deed jarenlang klinisch onderzoek naar hoe intense spirituele doorbraken (zoals jij die wellicht ervaart) vaak ten onrechte worden aangezien voor pure psychoses, en hoe deze processen juist diepe heling kunnen brengen als ze goed begeleid worden.

Dr. Andrew Newberg: Hij pionierde in de neurotheologie. Hij scant de hersenen van mensen die diepe spirituele connecties ervaren. Hij ontdekte dat tijdens dit soort ervaringen de activiteit in de wandbeenkwab (het deel van je brein dat de grens tussen ‘jou’ en ‘de buitenwereld’ bepaalt) drastisch afneemt. Oftewel: de wetenschappelijke verklaring voor het wegvallen van de harde grens tussen je ego en je ziel.

Dr. Bessel van der Kolk: Een wereldberoemde Nederlandse psychiater (werkzaam in de VS) die het boek The Body Keeps the Score schreef. Zijn hele levenswerk is het wetenschappelijk bewijzen dat trauma en angst niet 'tussen je oren' zitten, maar fysiologisch worden opgeslagen in je spieren, je organen en je ademhaling. Hij onderzoekt precies wat ik intuïtief al deed: dat je naar je lichaam moet luisteren om de pijn te helen. Zowel fysiek als psychologisch/mentaal. 

In de filosofie en kwantumfysica staat dit bekend als het Hard Problem of Consciousness: wetenschappers weten nog steeds niet wáár bewustzijn precies vandaan komt. Steeds meer wetenschappers beginnen te vermoeden dat het brein niet de maker van bewustzijn is, maar eerder een ontvanger (zoals een radio die een signaal opvangt). Wanneer jouw bewustzijn verruimt, stemt de radio van jouw brein zich simpelweg af op een andere, diepere frequentie—de frequentie van je ziel.

Is jezelf zijn veilig?

Nope! Ik praat vaak even minimaal 1x met een patiënt. Ik noem dat gekscherend een consult. Wat er altijd uitkomt is dat het niet veilig is om jezelf te zijn. Dimence duwt ons in een hokje, een DSM hokje. En je krijgt 1 of zelfs meerdere van de 300+ verschillende ziektes en stoornissen op je gestempeld. Die ziektes en stoornissen bevatten bepaalde symptomen. En symptomen is all there is! Je wordt doodgegooid met standaard vragen. Uit je een trauma. Oké, volgende vraag. Volgende trauma, volgende vraag. Een echt gravend gesprek? Nope. Echt waar mensen, ik verzin niks uit mijn duim. “O, ik zie dat het je raakt”. Ja mevrouw, dat is een understatement! 

Ik ben van nature uit altijd heel eerlijk en passievol over wat voor mij belangrijk is. En ik wil de vrijheid hebben om op mijn pad te lopen. Dat heeft mij al 4x in een kliniek gebracht. Ik heb dan steeds vertrouwen dat er een dag komt dat ze in gaan zien dat ik iets kan betekenen voor de patiënten en dat ik niet ziek ben. 

Tot nog toe is alleen de kliniek in Deventer begripvol en dankbaar geweest voor wat ik heb betekent. Niet vanaf het begin, maar goed, ik had al meerdere stempels…Maar ik heb wel 2 meiden die al heel lang opgenomem waren ‘begeleid’ naar hun binnenkant. Ieder op een unieke manier. En beiden werden in no time ontslagen van de groep. Hoe ik dat doe? Dat mag ik nog niet verklappen…Dat heeft ook met mijn angst te maken. Als ik ga zeggen hoe ik dat doe, dan ben ik bang dat ze gaan denken dat ik te hoog van te toren blaas en dat ik daarom weer in een psychose zit. 1 medewerker heeft mij bedankt voor de manier waarop ik 1 van de meisjes geholpen heb. En dat is nu alles wat jullie hoeven te weten. En als ik het goed opschrijf, gaan jullie door mijn zelf vergaarde inzichten, zelf ervaren waarom mensen, waaronder hopelijk ook jij, geraakt gaan worden. Maar…er moet bereidheid zijn om bij jezelf naar binnen te gaan!

 Ze zagen ook hoe ik omging met een oude dwarse vrouw in een rolstoel. Ik ging met haar praten en vooral naar haar luisteren. Zij gaf aan dat ze dat enorm waardeerde en dat ik een goeie hulpverlener zou zijn. De medewerkers en zelfs de psychiater én de leidinggevende gingen opeens ook met haar praten en haar aandacht geven. Luisteren ging nog wat ver…maar het begin was er. Er werd ook weinig gepraat, maar dat was omdat die vrouw geen vertrouwen heeft in hulpverleners. Ik heb de leidinggevende een fysieke hand op de borst gelegd, hem bedankt en gezegd dat hij goed bezig is. De psychiater heeft gekscherend gezegd dat ik mocht solliciteren. Ik heb erom gelachen, maar ik wist beter. De GGZ heeft meer nodig dan mijn vluchtige bezoek. Want decennialang werken zoals zij doen verander je niet zomaar. Het beste kan ik beginnen bij het bereiken van al die patiënten. Dus ik ben gaan schrijven. Maar in de andere klinieken moest ik eerst depressief worden om vrijgelaten te worden. Ik heb zelfs 112, de politie en 113 gebeld en niemand wilde me serieus nemen. Zo goed gaan de instanties nou met de patiënten om. En dat in ons zo ‘goed georganiseerde’ Nederland.

Incapabele zorgmedewerkers

High intensive care? Dat heb ik zelden gezien en ervaren. Het viel mij al snel op dat veel zorgmedewerkers in de kliniek niet capabel genoeg zijn om écht te zorgen voor de patiënten. Ze gaan geen inhoudelijke gesprekken aan. Tenzij ze zien dat je depressief aan het worden bent. Tenminste…zo ging het bij mij. Van uitgesproken tot teruggetrokken. Maar dat werd ik omdat ik niet gezien werd voor de persoon die ik ben. Maar ik kan mezelf wel redden. Ik maakte mij vooral druk om de andere patiënten die wél die inhoudelijke gesprekken nodig hadden. En dat weet ik omdat ik zelf die inhoudelijke gesprekken ben aangegaan. En allemaal geven ze aan niks aan de GGZ en Dimence te hebben. Als je zelf medewerker bent, hoe is het dan om dat te horen? Krijg jezelf wel de juiste middelen aangeraakt op school om een verschil te maken voor de patiënt? Of ben je stiekem zelf een patiënt die nog teveel onverwerkte pijnen heeft? Het is naar mijn inzien allebei, maar vooral dat tweede. Durf je zelf wel de pijnen van een ander te voelen, zonder eerst die van jouzelf te durven voelen?? I rest my case…maar ik gun jou van harte dat je in het reine komt met jou eigen pijnen. En dat kan snel gebeuren. Als jij het aandurft dat ik jou aanraak, hoe dan ook…tot een welgemeende (digitale) knuffel aan toe. Want het is bullshit dat je geen platonische aanraking mag doen. Zowel lichamelijk als mentaal.

‘Onafhankelijke’ partijen

Breek mij de bek niet open over onafhankelijk. De PVP? Persoons Vertrouwens Persoon. Die bel je dan in 2 situaties, omdat ik het gevoel heb met mijn rug tegen de muur te staan. Tijdens mijn eerste opname had ik een lang betoog tijdens een telefoongesprek. Tsja, sorry, ik kan jou hiermee niet helpen. Na opname 3 kreeg ik alleen een paar documenten opgestuurd, waar ik zelf in kon kijken of er hulp geboden kon worden. Mijn advocaat? Heeft het nauwelijks voor mij opgenomen tijdens 2 rechtszittingen voor verplichte zorgmachtiging. En niet eens gebeld met de uitslag! Moest ik uit een brief van de rechtbank lezen. Onafhankelijk psychiater van de GGZ zelf (zéér onafhankelijk…not), heeft een uur lang met mij gesproken en veel instemmend en bevestigend geluisterd. Maar geen idee wat haar oordeel is geweest. 1 ding weet ik wel, het geeft me niet geholpen. Aan mijn ambulant verpleegkundige een second opinion aangevraagd, maar daar is nooit meer op teruggekomen. Ik een lange plan van aanpak geschreven n.a.v. wel of niet zorgmachtiging. De rechter had het niet gelezen en tóch een uitspraak tégen mij. In een kliniek hangt een pamflet op het memobord met daarop een qr code mocht je contact met de politie op willen nemen om onrechtmatigheden te melden. Ik proberen…404 error. Een pamflet om de cliëntenraad te bereiken? Mail kan niet afgeleverd worden. De mail naar andere personen binnen de GGZ gestuurd. Geen antwoord per mail terug. De spychiater is er 1 keer op teruggekomen: “zou je wel over je trauma praten?” IHT (Intensive Home Treatment) maakt duidelijk in gesprekken dat ze zien dat ik mijn leven goed op de rit heb. 1 persoon zei na 3 minuten praten met mij: jij lijkt mij niet psychotisch? Maar achter mij staan, ho maar. Ik probeer de geestelijk verzorger te bereiken. Voicemail met daarin een verwijzing naar een ander telefoonnummer. Dat ging te snel om op te schrijven. Dus nog 3x teruggebeld, maar de overgangstoon volgt niet dus contact niet mogelijk om alsnog dat telefoonnummer op te schrijven. Nog meer bewijs nodig om aan te tonen dat de patiënt never nooit niet op nummer 1 in staat? Alleen bij IHT voelde ik mij gezien en gehoord, maar ook hun handen zijn gebonden en voor mij opkomen is blijkbaar not done?

Mag ik na dit alles een beetje verbitterd zijn? Of zou boos en furieus de juiste emotie moeten zijn? En toch hou ik mij in. Waarom? Omdat ik spiritueel ben en geloof dat alles gebeurt met een reden. En omdat ik na al deze shit nog steeds denk dat er samenwerking mogelijk is. 1 ding is zeker: ik ga door tot het verlichtende eind in de tunnel.

Daarom bied ik dit boek gratis aan. Jij laat het op jou inwerken, voelt aan wat het voor jou betekent heeft en bepaalt of jij hier een financiële vergoeding aan wilt verbinden. Dat kan €0 zijn, omdat je geen geld hebt (of omdat het jou niet aanspreekt), €5, €50, €500 of €5000, bij wijze van spreken. Jij bepaalt. Je kunt de donatie doen t.n.v. E. van Egmond, NL13ABNA0476872405. Onder vermelding van "donatie". 

Niet al de donaties zullen voor mijzelf bestemd zijn, maar ik heb financiële middelen nodig om de WERELD in te gaan. Zowel om zelf te kunnen genieten van al het moois. Maar zo kom ik ook mensen tegen op mijn pad die het ook hard nodig hebben om financieel ondersteund te worden vanuit loon naar werken. En als zij een goed verhaal hebben en ik heb de middelen, dan zal ik ze een eenmalige toelage geven, waarmee ze hun droom kunnen verwezenlijken.